9 april 2019

Patricia van der Ploeg, trajectbegeleider 16-27, deelt een praktijkverhaal over straatintimidatie.  Programma 16-27 ziet het als haar taak jongeren te begeleiden op weg naar (jong)volwassenheid met als uiteindelijke doel dat de samenleving en het zorgsysteem de beste omgeving bieden voor jongeren om in op te groeien.

‘Geef mij je nummer maar’
‘Ik had een startgesprek met een meisje in een koffietent met als doel om nader kennis te maken en te bespreken hoe onze samenwerking eruit gaat zien. Terwijl ik koffie haal zie ik in mijn ooghoek dat een jongeman heel dichtbij haar staat. Ik observeer het even van een afstand. Als ik dichterbij kom geeft ze aan dat wij een afspraak hebben met het doel hem weg te sturen. De jongeman blijft dichtbij staan. Als ze nogmaals aangeeft dat wij graag in gesprek willen, draait hij zich om en zegt ‘Geef mij je nummer maar’. Ze geeft hierop geen reactie en blijft stilstaan. Vervolgens loopt de jongen weg en verdwijnt in de menigte. Dit was voor mij een mooie aanleiding om ons gesprek te beginnen en haar te vragen hoe ze die situatie heeft ervaren en wat er zojuist gebeurde.


Werkstuk straatintimidatie
Ze zegt dat hij een kennis is, wat voor haar betekent dat ze minder moeite heeft met het feit dat hij zo dichtbij stond. Ze vertelt ook dat ze toevallig net een werkstuk heeft gemaakt over seksuele straatintimidatie in Zuidoost. De aanleiding om hiermee aan de slag te gaan was dat zij en haar vriendin hier regelmatig mee te maken hebben. Ze geeft voorbeelden als nageroepen worden door zowel mannen als jongens waarbij er ook seksueel overschrijdende voorstellen werden gedaan. In haar werkstuk heeft ze veel ervaringen verwerkt. Ze heeft dan ook een duidelijk doel: straatintimidatie moet stoppen. Hier wil ze zich hard voor maken op school en in de stad Amsterdam. Dit heeft ze onder andere gedaan door haar werkstuk te presenteren aan docenten, leerlingen en ouders. En naar aanleiding van contact met de stadsdeelvoorzitter van Zuidoost, wordt er een brainstormsessie gepland op school met medeleerlingen over dit onderwerp. Door middel van gesprekken met jongens en mannen wil ze onderzoeken wat hun achterliggende gedachtes zijn. Het is ook direct een kans om de boodschap af te geven dat er meiden en vrouwen zijn die dit gedrag niet zomaar accepteren. Daarnaast heeft ze contact opgenomen met de politie en na wat aandringen heeft dit geresulteerd in een gesprek met een wijkagent waardoor er meer aandacht komt voor dit thema.

Positieve kant van hulpverlening
Ze zit momenteel in haar examenjaar van de havo. Ze weet duidelijk wat ze wil namelijk, haar havo diploma halen en Pedagogiek studeren. Haar wens is om andere jongeren, die net als zij door omstandigheden in jeugdhulpverlening terecht zijn gekomen, te helpen. Ze wil jongens en meisjes de positieve kant van de hulpverlening laten zien vanuit haar eigen ervaring. Ze beseft nu ook dat, als ze geen jeugdhulp had gehad, haar leven een andere wending had kunnen nemen. Ze is heel dankbaar dat er formeel en informeel een netwerk was om haar op te vangen en hoopt dan ook veel jongens en meisjes later te kunnen helpen aan een positief toekomstperspectief.’

Dit nieuwsbericht delen: