9 juli 2018

Het meisje wil terug naar huis. Ze is heel duidelijk in haar wens en uiteindelijk ook in haar beslissing om te gaan. In het pleeggezin waar ze ruim een week logeert ruikt het niet lekker, lust ze het eten niet, is het veel te vol met mensen en kan zij zich niet concentreren op haar schoolwerk. Bovendien heeft haar moeder in diezelfde week het hele huis opgeruimd, geen druppel alcohol meer gedronken, is ze resoluut gestopt met de versuffende medicijnen en is er met de huisarts gebeld omdat ze hulp nodig heeft.

Sanne is zestien jaar, draagt prachtige volwassen prinsessenjurken met bijpassend tiara en heeft een fascinatie voor kleine huisdieren. ‘Ik vind baby’s vies, ik zou nooit kinderen willen, maar voor een kat zou ik mijn leven kunnen geven. Met paarden heb ik trouwens helemaal niets.’ Met meneer Joop, de buurman, gaat ze elk weekend in de auto mee naar zijn dierenartsenpraktijk en mag ze hem helpen in een geleende doktersjas. In het weekend gaat ze soms naar een evenement waarbij men zich verkleedt als een stripfiguur.

Als we bij haar pleegmoeder haar spullen gaan ophalen en nog een kort gesprekje voeren, wordt Sanne ongemakkelijk wanneer ze hoort dat haar pleegmoeder haar spullen al heeft ingepakt. Ik zie rode blosjes op haar wangen verschijnen en ze kijkt me nerveus aan. Ik vraag haar of haar pleegmoeder iets heeft kunnen zien of vinden wat niet de bedoeling was. Bij haar pleegmoeder zie ik non-verbaal niets gebeuren. Ze schenkt nog een kopje thee in voor zichzelf. ‘Is er iets wat gevaarlijk kan zijn voor het jongere pleegkind waarmee je de kamer deelde, dan moeten we het weten.’

‘Mijn vibrator, zit toch wel goed in de verpakking, hij is nogal kostbaar’, antwoordt ze.

In de auto op weg naar haar moeder spreekt ze honderd uit over de honden, katten, konijnen, haar schoolwerk, meneer Joop en over haar vibrator. ‘Weet je wat die kostte? 300,- euro! Mijn moeder moest hem online bestellen, omdat ik nog geen achttien ben, en ik heb het geld zelf bij elkaar gespaard.’

Wanneer ik een traject start ben ik verplicht om het onderwerp seksualiteit te bespreken. Wij, zo samen in de Fort Fiesta van mijn werk op de A10, lijkt het ideale moment. Ze heeft geen vriendje of vriendinnetje. Ze ziet om zich heen hoeveel meiden bij haar uit de klas met jongens naar bed gaan en vervolgens als vuilnis worden gedumpt. ‘Ga ik mooi niet doen, ik wacht rustig tot er een jongen is die net zoveel van dieren en leren houdt als ik. Ik heb heel veel vibrators, weet u. Op mijn kamer heb ik een glazen kast waar ze in staan. Best vaak ga ik even naar de winkel in het dorp om te kijken of er wat nieuws binnen is. Dan komt de dame direct naar me toe om te laten zien wat er op vibrator gebied ontwikkeld is. Ik ben een vaste klant.’

Ik grinnik hardop en verbaas me over haar openheid en blik op seksualiteit. Zou ik, als er in de jaren ’90 in het pittoreske Brabantse Aarle-Rixtel een goedlopende hippe seksshop was, naar binnen hebben durven lopen? Ik kan het me niet voorstellen. Het had me overigens wel een hoop gedoe met onbetrouwbare jongens en onbeantwoorde liefdes kunnen schelen.

Waar ik vaak zorgen heb, bij de meiden die ik begeleid, zijn ongewenste tienerzwangerschappen, misbruik en soa’s, maar bij Sanne voel ik alleen maar respect. Zij, met haar prinsessenjurken, meneer Joop, de dieren en de inhoud van haar vitrinekast op haar zolderkamer, zal zich wel redden.

Lees meer verhalen op In de nesten.

Dit nieuwsbericht delen: