14 mei 2018

Dit is een stockfoto; de jongere op deze foto is niet Alias.

Alias is met zijn gezin gevlucht uit Syrië. Een nieuwe Beemsterling, die in 2016 in deze gemeente is komen wonen. Alias zit op De Schakelklas in Purmerend en krijgt begeleiding van Maureen van Rijn, schoolmaatschappelijk werker. Alias schrijft elke maand zijn ervaring, verwondering en gebeurtenissen in zijn leven in de plaatselijke krant:

Sinds ik in Nederland woon, vind ik de glimlach op de gezichten van de Nederlandse mensen wel het allermooiste in dit land. De mensen in mijn land lachten niet zo veel. Als een vreemde naar mij lacht, dit betekent dat hij iets van mij wil. Dus wij zijn wantrouwend: wat wil je van mij, waarom lach je naar mij?

Hier lachen mensen naar elkaar zonder bijbedoeling. Ook de mooie meisjes lachen naar je zonder dat zij iets speciaals van je verwachten. In mijn land lacht een meisje alleen naar een man met een speciale boodschap: zij vindt hem erg leuk. Sinds ik hier woon hebben meer dan duizend meisjes naar mij gelachen en ik dacht dat ik de knapste en aantrekkelijkste man van de wereld was. Haha.

Tot ik snapte dat het hier in Nederland anders werkt. Een flinke teleurstelling voor mij… In de Midden-Beemster, net als in andere dorpen in Nederland, groeten mensen elkaar op straat. En ik vind dat mooi. Ik heb voor mijzelf besloten ook iedereen die ik tegenkom een goede dag toe te wensen.

Ik groet zelfs de eenden in de sloot voor mijn deur en zij groeten terug, elke keer weer. Een oudere dame die met haar hond in onze straat wandelt groette mij nooit terug, maar ik bleef volhouden en zei haar elke dag ‘Goedemorgen’ of ‘Goedemiddag’. Na ruim een week kwam er een kleine glimlach als ik haar groette en nu groet zij mij steeds heel hartelijk terug. Onlangs liepen wij iedere aan een andere kant van de sloot en hoorde ik een ‘Hallo, Hoi’ roepen. En zo onstaat er een warme band tussen ons. Glimlachen en elkaar groeten brengt mensen dichter bij elkaar!

Alias

Dit nieuwsbericht delen: