‘Vroeger wilde ik er zelfs zeven!’

Diana: ‘Waarom moet je eerst crashen voordat er goede hulp komt?

 

Diana (46) is een energieke vrouw van vier kinderen in de leeftijd 9 tot 27 jaar. Ze is een zorgzame, hardwerkende, alleenstaande moeder die vroeger een goede baan had bij een grote bank. Vroeger droomde ze van een groot gezin met wel zeven kinderen. In haar vrije tijd doet Diana veel aan Kickboxen/MMA, de vechtsport waar zij altijd al een passie voor heeft gehad. Toch nam haar leven ineens een andere wending.

Bij de geboorte van haar tweede kind wist ze al gelijk dat hij anders was. De signalen waren duidelijk voor Diana. Maar bij de dokter aangekomen werd dit binnen vijf minuten aan ADHD gekoppeld en kwamen de medicijnen tevoorschijn. Haar zoon begon slecht te eten en kreeg agressie-aanvallen. Dit was niet de vooruitgang die Diana voor ogen had voor haar zoon.

Haar jongste zoon was altijd rustig en stil, totdat plotseling de politie in huis stond voor iets wat hij had uitgehaald. Diana: ‘En ineens beland je in de hulpverleningsmolen. Wel 30 verschillende hulpverleners van diverse instanties zijn langs geweest: JBRA, Spirit, ze zijn allemaal langsgekomen. Vijf gesprekken per week, soms wel twee op een dag. Iedereen heeft het beste met jou voor, maar niemand luistert of communiceert écht. Niemand vroeg naar mijn behoeften en wat nodig was voor mijn gezin. Je moet dit en je moet dat. Zelfs de kinderen gingen er aan onderdoor en kwamen hun kamer niet meer af, want er waren steeds andere hulpverleners in huis. Niemand ziet jou meer als de sterke vrouw die je was, maar op je zwakste moment. Ik werd bang en angstig. Ik had geen gevoel meer en wilde alleen maar rust. Niets interesseerde mij meer.’

Een hele sterke en mondige vrouw veranderde in een stil muisje. Alle nare gebeurtenissen zorgden ervoor dat Diana in het ziekenhuis belandde en aan de hartbewaking moest. Het werd haar teveel.

Eerst crashen voordat er goede hulp komt

Diana moest verplicht een VIG-traject ingaan. Toen ze las wat het inhoudt schrok ze en werd ze nog bozer, want het is een erg zwaar traject. Tot haar VIG-coach Wouter in beeld kwam. Hij ruimde alles op wat niet goed was gegaan met de andere hulpverleners. ‘Wouter ging naast mij staan en had geen vooroordelen. Hij begon bij de basis en bouwde langzaam op. Ik mocht hem 24/7 bellen of whatsappen, dat was nieuw voor mij.’

Ook kon Diana zelf kiezen wat voor een psycholoog zij en de kinderen wilden hebben. Inmiddels is ze negen maanden verder en Diana is alweer volop aan het werk, en lacht. Ze is floormanager en ervaringsdeskundige in een cultureel centrum in Amsterdam en wil andere mensen helpen door te laten zien wat hulpverlening is, op een positieve manier, zoals zij die heeft ervaren met Wouter. Diana geniet weer van haar kinderen en heeft rust gevonden. Waar al jaren aan gewerkt werd en niet gelukt was, was nu effectief en snel opgelost. ‘Wouter heeft mij geleerd voor mijzelf op te komen. Was hij er maar gelijk vanaf het begin geweest. Hij heeft mijn vertrouwen in de hulpverlening teruggebracht!’

Hun kracht, hun zelfvertrouwen, hun leven

Wouter vertelt zijn kant van het verhaal: ‘Het contact met Diana is best intensief geweest. Dagelijkse telefoongesprekken waren vooral in het begin een normale zaak. Diana kan goed aangeven wat ze wel en niet wil. Ik heb hiernaar geluisterd en ook mijn visie met haar gedeeld. Vaak kwam ze zelf met de oplossingen en samen hebben we ze uitgevoerd. Vooral het gehoord worden was voor Diana erg belangrijk. Soms moest ze begrensd worden en was ze zonder dat ze het doorhad aan het vechten. Dan ging ik niet naast haar maar voor haar staan, om haar te beschermen. Ik vermoed dat veel betrokkenen Diana als het probleem zagen. Ik ben van mening dat Diana voor het grootste gedeelte de oplossing is. Ze heeft hier alleen hulp bij nodig.’

Wouter vertelt dat het VIG-programma  van Spirit een zeer intensieve interventie is met drang of dwang. Het gezin is verplicht mee te werken. Consequenties kunnen zijn: OTS en MUHP en het korten op en inhouden van de uitkering. Wouter: ‘Deze druk opent deuren. Het is vaak niet zo dat je met koffie en een koekje wordt opgewacht, maar de deur is open. Het is de kunst om snel de koekjes op tafel te krijgen en een vertrouwensband op te bouwen.’

Zijn advies voor andere hulpverleners: ‘Goed luisteren. En ouders hebben zelf vaak al oplossingen in huis. Vaak moet er wat aan geschaafd worden. Laat het hun eigen oplossing zijn. Hun kracht, hun zelfvertrouwen, hun leven.’

‘Vaak kwam Diana zelf met de oplossingen en samen hebben we ze uitgevoerd.’

2 reacties

  1. Stephano Stoffel op zegt:

    Interessant artikel. Wat ik wel jammer vind is dat Diana direct tot hulpbehoevende wordt gemaakt, door de situatie van haar kinderen. Vooral dat van haar pas geboren zoon is erg triest, die vrijwel onmiddelijk wordt volgestopt met pillen. Naar mijns inziens geen goeie algehele aanpak! In deze vraag ik mij ook af als de etniciteit van de cliënt ook een rol heeft gespeeld in deze overweldigende en rigoreuze aanpak. Maar gelukkig heeft hulpverlener Wouter schoonschip gemaakt.

    Succes verder!

    • Sharon op zegt:

      Beste Stephano, dank je voor je reactie! Wij zijn ook erg blij dat het goed gaat met Diana en haar gezin.

      Hartelijke groet, Sharon

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *