Een ‘normaal’ huis in een woonwijk

Eind oktober 2015 is een kleinschalige groep geopend. Voor jongens die sociaal minder handig zijn, de boel op stelten zetten in de Koppeling en een negatieve invloed hebben op anderen. Jongens die niet profiteren van een groepsbehandeling en soms zelfs achteruit gaan. Van leven in de geslotenheid van de Koppeling naar een ‘normaal’ huis in een woonwijk. Hier staat de deur altijd open – letterlijk en figuurlijk. Hoe gaat het met de vier jongens die van de Koppeling naar de kleinschalige groep zijn gegaan?

Door deze open deur komen de jongens binnen zoals ze zijn. Met dezelfde plofknoppen, ‘daar moet je op inspelen’, vertelt William, pedagogisch medewerker bij de Koppeling die ‘coaching on the job’ biedt bij de kleinschalige groep. De jongens hebben moeten wennen aan een normale setting, er is hier meer vrijheid. Toch heeft iedereen een andere vorm van vrijheid: wat de één wel mag, mag de ander niet. Alle jongeren volgen een individueel traject met een eigen behandelcoördinator en dezelfde vertrouwde gezichten.

Focus op ‘het normale’

In het huis is plek voor vier jongens die begeleiding krijgen van vier mannelijke en vrouwelijke pedagogisch medewerkers. Het team zet voort wat er in de Koppeling is opgebouwd, maar dan dus met veel individuele aandacht. Ze proberen langzaam het vertrouwen te winnen en een ingang te zoeken voor de diepliggende motivatie en de wil om te veranderen.

Inmiddels zijn de jongens geland en ligt de focus op ‘het normale’. William: ‘We werken aan een normale dagbesteding waardoor er ritme wordt opgebouwd. Ze gaan buiten de deur naar school. Kevin gaat na de zomer studeren en Rogier werkt momenteel. Met de andere twee jongens gaat het iets moeizamer. Zij zitten bij StreetPro, een tussenfase om te onderzoeken waar hun kracht ligt. ‘Zes of zeven uur naar school gaan is een hele opgave voor deze jongens’, vertelt William. ‘Het is erg lang voor ze en er is veel interactie. Ze zijn gewend om op hun eigen manier in het leven te staan; ‘streetwise’. Ze zijn inventief, maar op een gegeven moment trekken ze toch aan het kortste eind.’

Wat is haalbaar?

Volgens William is het belangrijk om steeds weer te kijken wat haalbaar is, omdat deze jongens gewend zijn om hun eigen koers te varen. William: ‘Vaak werpen de vruchten zich na een aantal jaar pas af, ondertussen hebben ze regelmatig een terugval in hun oude gedrag. Het is belangrijk om betrouwbaar en consequent te zijn, maar wel vanuit je eigen kracht: oprecht handelen, investeren in de relatie en iets met ze opbouwen.’

William Schmidt in de huiselijke tuin van de Kleinschalige Voorziening
William Schmidt in de huiselijke tuin van de kleinschalige groep

 

Out of the box denken

William: ‘Als Jason met zijn verkeerde been uit bed stapt en ik vraag hem om zijn kopje even op het aanrecht te zetten, is dat soms al teveel gevraagd. Dit vraagt om een onvoorwaardelijke houding. Natuurlijk zijn er grenzen, maar als een jongere iets met jou heeft en voelt dat je er voor hem bent, dan is het een stuk makkelijker om die grenzen te bewaken. Afdwingen werkt niet. Op een gegeven moment komt hij zelf wel weer terug, en benader ik hem nog steeds rustig: ‘Waar is je kopje? Zet het even in de keuken alsjeblieft?’

Het gaat om ‘out of the box’ denken, het goede moment afwachten. Jason heeft een grote ontwikkeling doorgemaakt, hij schreeuwt minder en luistert beter. Hij is bezig met de toekomst, maar ook met zijn verleden. Hij heeft veel afwijzingen gehad en trauma’s opgelopen. Met therapie en ‘ouder worden’ heeft hij geleerd hiermee om te gaan. ‘Het geeft mij waardering en energie om deze jongeren zo te zien groeien’, vertelt William vol passie.

Lees ook het eerder verschenen bericht ‘Ook hier kan het plofknopje afgaan’.

Omwille van hun privacy zijn de namen van de jongeren gefingeerd.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *