Terminale vader zocht zorg voor zoon

Hij wilde zorg voor zijn negenjarige zoon. Voor als hij er niet meer zou zijn. Het opvangcentrum nam contact op met Alex, jeugdmaatschappelijk werker bij Spirit. Alex regelde als een speer een Eigen Kracht Conferentie, om het netwerk van vader (Ronald) en zoon (Kalem) te ontdekken, en te versterken.
Een lijst met 25 namen; de eigen kracht coördinator, Humanitas en Stichting Otniël vinden via allerlei wegen betrokkenen. De pastor en zusters uit de kerk, broers en zussen die Ronald al een tijd niet heeft gesproken, een goede vriend van vroeger, juffen van Kalem, de ouders van de beste vriend van Kalem: allemaal willen ze iets doen. Alex: ‘Tijdens de EKC wordt steeds besproken wie welke rol heeft. Sommigen vinden het zelfs prima om pleegouder te worden.’
Maar dat is niet nodig. Gladys, de moeder van Kalem en getrouwd met Ronald, woont in de Dominicaanse Republiek. Ronald is naar Nederland gekomen voor een betere toekomst. Moeder bleef ‘achter’ vanwege haar lichamelijk gehandicapte zoon uit een eerder huwelijk. Gladys zit in spagaat: naar Nederland gaan om voor Kalem te zorgen of bij haar zoon in het Caribisch gebied blijven. Ze besluit naar Nederland te gaan en krijgt een verblijfsvergunning voor vijf jaar.

‘Dan ligt papa niet alleen’

In maart 2014 overlijdt Ronald. Alex is bij de begrafenis om Kalem te ondersteunen. Het zorgtraject wordt daarna vrij snel afgerond. Alex: ‘Zijn moeder is er en ze hebben genoeg mensen om zich heen die iets voor hen kunnen betekenen.’ Maar na twee maanden trekt school toch aan de bel. Kalem heeft veel woedeaanvallen door de dood van zijn vader. Alex helpt Kalem bij de rouwverwerking: ‘Zo heb ik met Kalem het werkboek Ik mis je doorgespit en zijn we naar het graf gegaan. Op het graf lagen ineens meerdere naambordjes. Mensen die weinig geld hebben kunnen blijkbaar een graf delen. Kalem reageerde: ‘Oh, dat is gezellig, dan ligt papa niet alleen.’

Evalueer bij EKC’s!

Van de 25 betrokkenen zijn er nog maar vier over; een illustratie van de veel geuite kritiek op EKC’s. Alex: ‘Vaak zijn mensen in het begin enthousiast, maar het verwatert snel en ze zeggen soms iets toe wat ze niet kunnen waarmaken. Misschien speelt sociale druk daarin ook een rol.’ Volgens Alex zit de oplossing in iemand die de boel blijft aanzwengelen, een soort voorzitter. Maar ook evaluatie is belangrijk: ‘Je zou na drie maanden moeten evalueren, na zes maanden en na een half jaar. Ook als het goed gaat. Maar in de praktijk wordt er amper geëvalueerd.’ Alex heeft een oproep gedaan aan alle betrokkenen om de EKC in stand te houden. Zorg en hulp aan Kalem moet blijven, ook als de verblijfsvergunning van moeder verloopt.
Gelukkig duurt dat nog even, en wonen Kalem en zijn moeder rustig in het huis van zijn vader. In de woonkamer is een herinneringshoekje ingericht. Aan de vader die op tijd aan de bel trok voor opvang van zijn zoon.

 

 

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *