Chaos in kamer, chaos in hoofd

Esmaralda beleeft…’ de blog van Esmaralda de Haan, jeugdmaatschappelijk werker bij Spirit:

‘Chaos in kamer, chaos in hoofd’

Patrick (19) woont bijna twee jaar in een pand van Spirit waar hij zelfstandig leert wonen. Hij heeft een roerige periode achter de rug, met een aantal pieken, maar vele dalen. Hij zakt dan weg in het grote niets, komt zijn bed niet uit, lucht zijn kamer niet. De chaos in zijn kamer is een afspiegeling van de chaos in zijn hoofd.

Maar sinds een tijdje lijkt het goed te gaan met Patrick. Hij heeft een vriendinnetje en een bijbaan in een buurtrestaurant. Hij wil kok worden. Patrick is zich netter gaan kleden, ruikt frisser, is naar de kapper geweest en zijn huid vertoont minder eczeem. We voeren gesprekken over de toekomst en kijken hoe hij zijn schulden kan aflossen. Het opruimen van zijn kamer blijft lastig. We maken samen een schema waarin we met kleuren en woorden een overzicht maken van zijn weektaken. Patrick pakt het goed op, zelfs als ik onverwachts langskom is zijn kamer opgeruimd en fris.

Een paar weken later ontvang ik een whatsappbericht van Patricks huisgenoot, Tommy. Ook hij krijgt begeleiding van Spirit. Tommy schrijft dat Patrick zijn vuilnis laat slingeren, het toiletpapier en de schoonmaakmiddelen niet aanvult. Tommy spreekt Patrick erop aan; Patrick zegt dat hij het zal veranderen, maar verdwijnt vervolgens naar zijn kamer en komt er niet meer uit.

Ik neem contact op met Patrick. Hoewel Patrick erop aandringt om buitenshuis af te spreken, wil ik graag bij hem thuis afspreken. Schoorvoetend gaat hij akkoord. De volgende dag stap ik zijn kamer binnen. Het ruikt muf, de gordijnen zitten dicht en de verwarming staat hoog. Op de vloer ligt troep, vieze kleding, borden met etensresten, vuile glazen en het bed lijkt weken niet verschoond.

Patrick schuift snel wat spullen aan de kant, zodat we op zijn bank kunnen zitten. Ik vraag hem hoe het is: “Goed hoor..” is zijn antwoord. Ik kijk zijn kamer rond en vertel hem dat ik een andere indruk krijg als ik zijn kamer zie. Patrick haalt zijn schouders op. Hij lijkt afwezig. Ik stel voor om samen zijn kamer op te ruimen. Patrick staat niet te juichen, maar hij gaat akkoord. Ik zet muziek aan. Patrick gooit zijn vuile was in een zak, een wasstapel waar zijn moeder niet blij mee zal zijn. We maken de gordijnen open, ik zet de verwarming lager terwijl Patrick het raam open zet. De zon schijnt zijn kamer in. Het stof dwarrelt woest rond in het zonlicht. Patrick ziet het ook. Hij zakt neer op zijn bed. Met zijn hoofd in zijn handen zegt hij dat het helemaal niet goed gaat.

Ik pak een stoel en ga bij hem zitten. Ik laat hem praten. Zijn vriendinnetje wil het uitmaken als hij geen baantje vindt dat beter verdient. Zijn baantje is saai, hij mag steeds alleen maar hetzelfde doen. School is veels te makkelijk en niet de richting die hij op wil. Zijn wereld lijkt te wankelen. Alles wat goed ging, is ineens onzeker geworden. Patrick lucht zijn hart. Ik vraag hem wat hij wil. Hij wil best een ander baantje en een opleiding, maar hij weet niet hoe. We maken samen een plan met welke stappen hij wanneer gaat zetten en wie hem daarbij kan ondersteunen.

Aan het eind van het gesprek laat ik Patrick achter in een opgeruimde kamer en met een iets opgeruimder hoofd. Ik kom Tommy tegen en groet hem. Voor ik de deur achter me dicht trek, hoor ik Tommy enthousiast reageren op Patricks opgeruimde kamer. Een uur later fiets ik langs de snackbar op de hoek waar ik Tommy en Patrick samen zie zitten. Ze zwaaien naar mij, Tommy steekt zijn duim omhoog. De rust lijkt wedergekeerd.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *