Esmaralda beleeft…

‘Esmaralda beleeft…’ de blog van Esmaralda de Haan, jeugdmaatschappelijk werker bij Spirit:

 ‘Van twijfels doelen maken’

Mijn eerste ontmoeting met Andrea* (16) is op school. Docenten maken zich zorgen over haar; ze is vaak afwezig en haalt lage cijfers. Voor geschiedenis staat ze een 3,2. Volgens school ligt de oorzaak voornamelijk bij haar thuissituatie. Bureau Jeugdzorg deelt deze zorgen.

Andrea bloeide op toen zij tijdelijk bij een crisisgroep van Spirit verbleef. Ze woont nu weer bij haar moeder. Er lijkt weinig veranderd. De sfeer is negatief en explosief. Geschreeuw over en weer, verwijten en onbegrip. Bureau Jeugdzorg heeft daarom gevraagd of er plek is voor Andrea in een satellietpand van Spirit. Daar verblijven jongeren van 16 jaar en ouder. Andrea heeft haar bedenkingen. Haar docenten pleiten voor een rustige en neutrale plek waar Andrea haar huiswerk kan maken en zich op haar eigen ontwikkeling kan richten. Tegelijkertijd vragen ze zich af of het niet een brug te ver is. Andrea en ik spreken daarom af om het satellietpand te bekijken en een afweging te maken.

Andrea komt samen met haar vader. Zijn standpunt is helder; hij wil niet dat zijn dochter in zo’n pand komt te wonen. Ze kan toch bij hem wonen? Ik snap zijn wens, maar naast zijn ontbrekende gezag zijn er andere kanttekeningen. Ze kennen elkaar nauwelijks, hoe zal dat gaan als ze in één huis wonen? Volgens vader loopt dat allemaal wel los, maar Andrea denkt daar anders over. Als ze bij hem woont, zal hij negatief over haar moeder spreken, net als haar moeder nu over hem doet. Dat verscheurt haar. Toch ziet ze dat alle opties ook voordelen hebben.

We besluiten daarom alle plussen en minnen op een rij te zetten, zodat Andrea een keuze kan maken. Als alles op papier staat, blijkt dat Andrea naar een neutrale plek verlangt. Geen huis waar haar vader haar moeder zwart maakt of andersom, geen ouders die haar het contact met de ander ontzeggen. Ondanks haar twijfels en de nadelen, zoals eenzaamheid en alles zelf moeten doen, wil Andrea toch naar het satellietpand. Van haar twijfels maken we doelen. Andrea gaat rustig aan wennen. De ene helft van de week bij moeder of vader en de andere helft in het pand. Ze krijgt de kans om te leren omgaan met grenzen en verantwoordelijkheden; een spannende stap.

Enkele dagen later zitten we bij moeder om alles concreet te maken. Al snel merk ik dat Andrea helemaal geen zin heeft in dit gesprek. Ik probeer erachter te komen waar het pijnpunt zit. Ze geeft aan dat mensen teveel zeuren, dat zij het toch ook allemaal niet weet. Ze is pas zestien, er moet voor haar gezorgd worden. “Waarom kunnen andere zestienjarigen wel thuis wonen, met liefde om hen heen?” vraagt ze zich af.

Ik geef moeder het woord, maar zij geeft geen antwoord op Andrea’s vragen. Ze bagatelliseert het. Andrea’s tranen stromen over haar wangen. Ze voelt zich afgewezen en hoewel ik moeder daarmee confronteer, gelooft ze dit niet. Ze verwijt Andrea dat ze haar kamer niet netjes houdt en zich niet aan de regels houdt. Als Andrea vraagt of het dan allemaal aan haar ligt dat ze weg moet, antwoordt moeder wederom niet. Ze schreeuwt dat Andrea’s respectloze houding haar niet bevalt. Ik confronteer moeder opnieuw. Hoe kun je je dochter het antwoord op deze zeer terechte vragen onthouden? Moeder kijkt me aan, met een blik vol woede. Dit was niet waar zij op gehoopt had. Ze staat op en verlaat de ruimte.

Andrea verhuist uiteindelijk naar het satellietpand en vindt daar een plek voor zichzelf. Ze staat aan de weg van een hobbelig pad, maar met haar intelligentie en de juiste steun komt ze er wel.

*Andrea is om privacyredenen gefingeerd

1 reactie

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *