Begeleiding in roerige transitietijden

De blog van Esmaralda de Haan, jeugdmaatschappelijk werker bij Spirit:

Begeleiding in roerige transitietijden

Zittend aan de keukentafel nemen we het eindverslag door. Stiefvader Pim zegt treffend: “We hebben nog lang niet alles bereikt, maar zijn al een eind gekomen.” Normaal gesproken zou ik dit gezin nog enkele maanden op een laag pitje ondersteunen. Daarna zou het gezin zelf verder kunnen. Nu laat ik ze echter met een ontstemd gevoel achter. Ook voor mijzelf voelt het niet compleet.

Stephan woont in een pand van Spirit. Hoewel het contact tussen Stephan, zijn moeder en stiefvader verbeterd is, zal hij nooit meer thuis kunnen wonen. Zijn zusje Naomi is inmiddels 13 jaar een woont nog thuis. Het contact in het gezin is verslechterd. Naomi zit in de puberteit en heeft te maken gehad met seksueel intimiderend gedrag. Er zijn zorgen over haar schoolresultaten, haar grote mond en haar relatie met moeder. Naomi praat vaak met Sylvia, haar schoolmaatschappelijk werker. Maar in het gezin is meer nodig dan Sylvia kan bieden. Ik ben al bekend met het gezin, dus biedt ook ambulante hulp[1] aan het gezin gericht op Naomi.

Na een intensieve samenwerkingsperiode van zo’n vijf maanden zijn we ingehaald door politieke veranderingen. Vanaf 2015 zijn niet langer de provincies, maar de gemeenten verantwoordelijk voor de geldstromen richting de jeugdzorg. De gemeente Amsterdam krijgt daarmee meer zeggenschap over de producten die Spirit biedt. Ambulant hulpverleners van Spirit gaan deel uitmaken van wijkteams in de stad. Hierin zitten hulpverleners van Spirit en collega’s van andere instellingen. Zij zijn ouderkindadviseurs op scholen en wijken, of het zij vormen Samen Doen-teams die in de buurten werken.

Hierdoor verandert de organisatie van Spirit. Twee jaar geleden gingen generalisten aan de slag op diverse gebieden, nu zijn medewerkers weer meer specialisten met één werkgebied. Voor Spirit blijft pleegzorg en jongeren die in panden van Spirit verblijven belangrijk. Mijn focus ligt op jongeren van 16 jaar en ouder die in deze panden verblijven en begeleiding nodig hebben op weg naar zelfstandigheid.

Wat betekent dit voor het gezin van Naomi en Stephan? Voor Stephan verandert er niks. Ik blijf hem begeleiden. Naomi kan ik echter niet meer begeleiden. Zij gaat weer terug naar Sylvia, tegenwoordig ouderkindadviseur. Sylvia gaat zich ook richten op het gezinssysteem.

Het gezin is er niet blij mee en de situatie is gek. Ik stop met hulpverlening aan Naomi, maar voor Stephan blijf ik betrokken bij het gezin. Met moeder spreek ik alleen nog over Stephan. Daarnaast moet het gezin aan een nieuwe hulpverlener wennen. Naomi wil graag dat Sylvia alleen voor de problemen op school is. Naomi vindt het prettig dat die twee dingen van elkaar gescheiden zijn. Het gezin is bang dat Sylvia minder tijd heeft voor de thuisbegeleiding. Sylvia herkent dit en deelt dit gevoel met het gezin. Ze zegt: “Acht uur voor één school is krap als er ook nog huisbezoeken bij komen. En ik krijg niet meer uren.”

Over een maand of zes is veel duidelijker welke hulpverlener aan welke gezinnen gekoppeld is; een ouderkindadviseur of een collega van Samen Doen. Ik word in principe alleen ingeschakeld op het moment dat daar vraag naar is. Mijn gevoel is dubbel. Aan de ene kant voel ik me machteloos. Het gezin van Stephan en Naomi heeft meer nodig, maar ik ben gebonden aan restricties. We kunnen niet meer als één instelling bieden wat voor het gezin belangrijk is. Aan de andere kant ben ik blij dat ik me weer kan richten op werk wat ik het leukste vind en ik vol energie mee aan de slag ga.

Ambulante hulp is opvoedingsondersteuning die geboden wordt aan kinderen en hun ouders, waarbij de kinderen thuiswonend zijn. Het doel is dit zo te houden.

 

 

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *