Esmaralda beleeft…

‘Esmaralda beleeft…’ de blog van Esmaralda de Haan, jeugdmaatschappelijk werker bij Spirit:

VERTROUWEN

 Als je geen vertrouwen hebt in jezelf kun je anderen niet helpen. Dat geldt op je werk, maar ook in je privésituatie.

Telefoon… de schoolmaatschappelijk werker van het zusje van Tim*, mijn cliënt die op een locatie van Spirit woont, hangt aan de lijn. De moeder van Tim is vandaag bij haar in tranen uitgebarsten. Er is geen land meer te bezeilen met het twaalfjarige zusje (Gaby*). Gaby is brutaal, stiefvader reageert agressief en moeder en stiefvader zitten niet op één lijn.

Ik ben verbaasd. Regelmatig heb ik gesprekken met moeder over Tim. Ze heeft nooit iets verteld over de problemen die zij met haar dochter Gaby heeft. Dat steekt en maakt dat ik twijfel over mezelf. Heb ik tijdens de gesprekken met moeder niet goed genoeg doorgevraagd? Heb ik iets over het hoofd gezien? Hebben ze geen vertrouwen in mij als hulpverlener?

Mijn collega legt de situatie voor aan moeder. Moeder heeft nooit beseft dat ik als jeugdmaatschappelijk werker van Tim ook iets voor de rest van de familie kan betekenen. In haar gedachten was ik er exclusief voor Tim. Moeder heeft te lang aangemodderd en zich niet gerealiseerd dat de hulp al over de vloer kwam.

Een paar dagen later hebben moeder, de schoolmaatschappelijk werker en ik een gesprek op school. Volgens het principe van: één gezin, één hulpverlener word ik nu ook de begeleider van Gaby. Alleen stiefvader ligt dwars; hij zit niet op hulp te wachten. Zonder zijn medewerking heeft dit traject geen kans van slagen, dus ik maak een afspraak.

Met moeder en stiefvader bespreken we de thema’s waardoor het spaak loopt in hun gezin. Er is onderling wantrouwen, moeder en stiefvader zitten niet op één lijn en hanteren daardoor andere opvoedregels. Het is een goed gesprek. Stiefvader voelt zich gehoord en geeft het een kans. Hij weet dat hij zich moet inzetten, eerlijk en kritisch moet zijn.

We plannen nog twee afspraken en in het derde gesprek komen we al tot de kern van de problematiek: moeder heeft geen vertrouwen in anderen. Niet in haar zoon, haar dochter en haar partner. Het ergste is misschien nog wel dat ze ook geen vertrouwen heeft in zichzelf. Tranen stromen over haar wangen als ze me vertelt dat zij ‘niks’ is. Ze cijfert zichzelf weg, mag er niet zijn, stelt zichzelf in dienst van haar gezin en voelt zich al schuldig als ze iets langer dan gebruikelijk onder de douche staat. Haar jeugd en een groot deel van haar volwassen leven heeft ze er alleen voor gestaan en is ze door anderen als voetveeg gebruikt. Wijzend op een foto van haar kinderen zegt ze dat ze een slechte moeder is, anders zouden haar kinderen toch niet zijn zoals ze nu zijn?
Met een hand op haar arm vertel ik haar dat de wereld veel minder zwart/wit is dan zij het nu doet voorkomen. Ik weet zeker, uit verhalen van Gaby en Tim, dat ze van hun moeder houden. Ze heeft steun aan haar partner die haar graag wil helpen, maar door haar niet wordt toegelaten. Ze heeft stiefkinderen die haar hoog hebben zitten. Ze mag er zijn, ze doet het goed.

Ik zie aan haar dat mijn woorden niet binnenkomen. Ze is in zichzelf gekeerd. Ze vertelt over onverwerkt verdriet uit het heden en verleden. Ze wil haar kinderen goed opvoeden,  helpen op weg naar de volwassenheid. Maar hoe kun je kinderen leren van zichzelf te houden en zichzelf te waarderen als je dat bij jezelf niet kunt? Ik vertel haar dat als het bij mij privé even niet zo lekker gaat, ik een minder goede hulpverlener ben dan wanneer ik me goed voel. Moeder snapt het. We plannen een afspraak bij de huisarts en vragen een verwijzing naar een psycholoog.

Deze moeder moet eerst haar eigen verleden een plekje geven, haar eigenwaarde terugvinden en zelfvertrouwen kweken. Dat kost tijd en zal niet altijd meevallen, maar uiteindelijk maakt het haar sterker. Ze wil leren en wil graag dat het beter wordt. Voor zichzelf, maar vooral voor haar kinderen.

Elke week gaat ze trouw naar de gesprekken toe. Ze moet er ruimte voor maken – in haar leven, maar ook in haar hoofd. Ze moet het zichzelf gunnen. Stapje voor stapje gaat het beter. Ik heb er vertrouwen in dat het lukt, dat ze er sterker uit zal komen en daardoor de moeder kan zijn die ze graag wil zijn. Met steun van haar partner en de liefde van haar (stief)kinderen. De eerste verandering is al merkbaar, de rest volgt.

 

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *