Ervaring pleegkinderen

Charonda (8 jaar) en Michel (15 oud) wonen in het pleeggezin van Stein en Alicia. Ze zijn geen broer en zus.

Charonda: "Ik vind het heel vermoeiend om niet bij mijn eigen ouders te wonen, maar ik ben blij dat ik hier woon. Ik woon al zes jaar in dit pleeggezin. Het is niet moeilijk om in een pleeggezin te wonen, maar ik zou ook zo graag gewoon bij mijn eigen vader en moeder willen wonen en dat maakt het soms wel een beetje moeilijk en vermoeiend. Maar gelukkig zie ik mijn ouders heel vaak. Mijn pleegouders kunnen ook goed met mijn ouders opschieten en soms gaan we met z?n allen ergens naar toe. Toen ik naar school ging, heb ik samen met mijn pleegvader een spreekbeurt gehouden over pleegzorg, want de kinderen op school snapten er eerst niets van. We hebben toen uitgelegd wat pleegzorg is en dat je soms ergens anders moet wonen als het thuis niet gaat. En nu snappen ze het gelukkig wel en stellen ze me geen moeilijke vragen meer."

Michel: "Ik vind het heerlijk om weer in een gezin te wonen, want hiervoor heb ik een tijd op verschillende afdelingen van hulpverleningsinstellingen gewoond. Dat is toch wel heel anders dan in een gezin. Je bent met veel kinderen en er is wisselende leiding. Hier kom je echt thuis, bij dezelfde mensen en krijg je echt een eigen plekje en andere aandacht. Meer gewoon ofzo. Waar ik na zoveel jaar 'ervaring' in de jeugdzorg wel van baal, is dat er nu nog meer mensen zijn om mee te praten. Je moet weer aan een nieuwe hulpverlener uitleggen hoe je je voelt en wat je wilt. Soms zou ik willen dat alles gewoon 'gewoon' was en dat je niet met al die hulpverleners te maken hebt. Dat ik gewoon thuis kom en mijn ding doe. Maar ik weet dat het ook goed is dat ik hulp en begeleiding krijg, zodat ik straks zelf verder kan."